Afgelopen vrijdag speelde Neil Youngop Rock In Rio. Eén van de concerten binnen de Europese festivaltournee die hem volgende week op de weide van Werchter brengt. Hieronder de setlist. Ik weet nog niet goed wat er van te vinden.
Mr. Soul / I’ve Been Waiting For You / Cinnamon Girl / Spirit Road / Love And Only Love / Hey Hey, My My / Too Far Gone / Oh, Lonesome Me / Mother Earth / The Needle And The Damage Done / Old Man / Heart Of Gold / Get Back To The Country / Words / No Hidden Path // A Day In The Life
Op 7 juli is het alweer rennen geblazen naar de platenboer. De Canadese indierockers The Constantines brengen dan immers hun vierde album ‘Kensington Heights’ uit. Eerder dit jaar trok het gezelschap zich met Feist terug in de studio om hun eigenzinnige cover van Islands In The Stream (The Bee Gees) op te nemen. Het resultaat hoor je op bovenstaande myspace-link van de band.
The Constantines noemen zichzelf ‘art punk’ en sommen als belangrijkste invloeden Nick Cave, The Clash, Fugazi en Bruce Springsteen op. Hun naam halen ze dan weer bij de Engelse journalist Alex Constantine. Bekijk hierboven de voorloper van het nieuwe album Hard Feelings. Klik hieronder voor de tracklist.
Choas, drukte en vooral veel stress zijn begrippen die de voorbije werkdagen typeren. Op zo’n momenten helpt er maar één ding. De zetel induiken met een frisse pint, een meesterwerkje van een plaat (met daarop ondermeer deze beauty ) én de laatste Oor. Daarin las ik over Howlin Rain.
Het artikel startte met volgende veelbelovende woorden: “Ethan Miller draagt een baard. Maar bijna elke alternatieve Amerikaan draagt vandaag de dag een baard, dus zo vreemd is het niet”. Kijk zo’n zin trekt mijn aandacht. Zeker als ik daarboven las dat Howlin Rain “klinkt als: een combinatie van psychedelica, blues, funk en klassieke seventiesrock”.
Wanneer even later blijkt dat men in Amerika Howlin Rain “the next big thing” noemt werd ik overtuigd even terug achter mijn pc te kruipen om dit zaakje van nader bij te gaan bekijken. De eerste indrukken maken mij nieuwsgierig genoeg om het debuutplaatje ‘Howlin Rain’ en ‘Magnificent Fiend’ dat eerder dit jaar uitkwam ergens op te pikken.
Noem het nostalgie, noem het oud worden, maar op de één of de andere manier wordt er hier enorm uitgekeken naar het reünie-optreden van The Verveop Rock Werchter. Draai of keer het zoals je wil, ‘Urban Hymns’ was, is en blijft een prachtplaat. De zelfzekere arrogantie die Richard Ashcroft uitstraalde tijdens de legendarische clip van Bitter Sweet Symphonyis nooit echt van onder de hersenpan verdwenen.
Onlangs raakte bekend dat de nieuwe plaat half augustus in de rekken zou liggen. Elf jaar na de feiten en enkele solo-accidenten later komt er dus een vervolg op het monument. De eerste songtitels zouden alvast luisteren naar klinkende namen als: Sit and Wonder, Judas, Appalachian Springs en Mona Lisa. Tijdens hun voorbije festivaldoortochten was jammer genoeg niet veel te bespeuren van het nieuwe werk (zie hieronder voor setlist en beeld).
En oh ja, er ligt hier nog een combi-ticketje te veel voor Rock Werchter. Voor mijn aankoopprijs (verminderd met de portkosten) is het van jou (mail me)!
“Plaat van het jaar” schreeuwde ik in al mijn enthousiasme wel eens. Op één in mijn eindejaarslijstje eindigt deze waarschijnlijk niet, maar de kans is groot dat het wel de top 10 haalt.
James is een bandje uit Manchester dat werd opgericht begin jaren ‘80 en vooral in hun thuisland bijzonder goed scoorde. Vanwaar u het moet kennen? Vermoedelijk van de aanstekelijke single’tjes Sit Downen Laid. Teleurgesteld in het hele muziekwereldje ontbond frontman Tim Booth in 2001, na negen studio-albums, de band en ging zich met andere zaken bezighouden. Wanneer enkele bandleden een vijftal jaren later zich toch aan een jam waagden sloeg de vonk terug over. Na een reünietournee is er nu dus ook een full cd die luistert naar de titel ‘Hey Ma’.
Weg met al het hippe Britpopgeweld, vote James! ‘Hey Ma’ is een plaatje vol met bijzonder aardige popsongs, uitgedost in piekfijn maatpak. Ook tekstueel is Booth wederom in great shape. Her en der worden, naar traditie, serieuze mokers uitgedeeld. Blindelings kopen is de boodschap. Vergeet de bijsluiter niet te lezen: play it loud!
Lees wat de collega’s van Goddeau er van denken (klik)
Download titeltrack Hey Ma (klik)
Naar goede gewoonte regent het deze periode aankondigingen voor najaarsconcerten. Vandaag vangen we her er der de komst van songsmid Daniel Johnstonop. In het kader van ‘Club Midi’ een samenwerking tussen de Vooruit en Democrazy speelt de man op 7 november een solo-concert in Gent (klik).
Daniel Johnston, de manisch-depressieve cultfiguur uit Austin Texas, wordt in één adem genoemd met geniale maar getroebleerde geesten als Syd Barrett, Brian Wilson of Roky Erickson. Ook Johnstons leven is één grote strijd met de demonen in zijn hoofd. Paradoxaal wordt hij toch beschouwd als één van de belangrijkste singer-songwriters van de afgelopen 20 jaar en werd hij vooral bekend vanwege de bewonderende commentaren van rockhelden als Butthole Surfers (wier Paul Leary zijn bekendste plaat produceerde), Sonic Youth en Kurt Cobain (die vaak T-shirts droeg met Johnstons artwork). Zijn uitgebreide oeuvre met meer dan 500 nummers werd gecoverd door Tom Waits, Flaming Lips, Pearl Jam, Beck, Sparklehorse, Yo La Tengo, Teenage Fanclub, … Typische kenmerken: een kinderlijk-naïeve stijl en sombere thematiek.
Eerder deze week raakte al bekend dat de man ook tijdens ‘De Nachten’ zal aantreden. Dat doet hij op zaterdag 8 november in de Singel. Hier zie je de man nog in great shape (klik)!
Wanneer we in een nostalgische bui zijn durven we soms doordrijven. Op dergelijke momenten is het niet ondenkbaar dat videotapes van Knight Rider, The A-Team en MacGyver van onder het stof gehaald worden. Of gebeurt het wel eens dat het betere gitaarwerk uit de jaren negentig in de cd-speler verdwijnt. The Godfathers, Afghan Whigs, Screaming Trees en niet te vergeten Girls Against Boys (GvsB). Stuk voor stuk bands, aangevoerd door rockiconen waarvoor het respect haast eindeloos is. Wanneer die halfgoden jaren na de feiten plots op de proppen komen met een solo-album is het altijd een beetje bang afwachten en hopen dat die jeugdhelden niet met één knieval van het hoogste schavot duiken
Gelukkig is dit niet het geval bij Scott McCloud, de man met de diepe grafstem, die officieel GvsB nog steeds aanvoert. Paramount Styles is naar eigen zeggen een semi-soloproject waarvoor hij beroep doet op enkele oude bekenden. Zo vinden we ondermeer Alexis Fleisig (drummer van GvsB) en Richard Fortus (Psychedelic Furs) terug in de begeleidingsband.
Bijzonder leuk nieuws op de website van Live Nation. Op 20 november zou The Swell Seasonnaar de Handelsbeurs in Gent komen.
Wat aanvankelijk begon als een zijprojectje van Glen Hansard (The Frames) en pianiste Markéta Irglová blijkt grondig uit de hand te lopen. In 2005 nam het duo ‘The Swell Season’ op (wat in 2006 op de markt kwam), waarna ze in 2007 aan elkanders zijde schitterden in de film ‘Once’. De soundtrack die ze bij deze film maakten viel ondertussen ook al meermaals in de prijzen.
The Swell Season staat garant voor breekbare en intieme luisterliedjes die niemand onberoerd laten. Hansard en Irglová touren ondertussen de hele wereld rond en dat brengt hen dus eind dit jaar in de Handelsbeurs. Een aanrader zondermeer! Al was het maar om onderstaande prachtsong live te horen.
Neen, we gaan het hier niet hebben over het geniale concept dat onlangs opnieuw in Leuven plaatsvond. Wel kan er eens een boompje opgezet worden over de sons and daugters. Meer en meer zien we dezer dagen artiesten die zich (al dan niet gewild) als een parasiet verankeren in het succes van vader- of moederlief.
Neem nu Fiction Plane, aangevoerd door het zoontje van multimiljonair Gordon – Sting – Sumner. Laatst zapte ik nog walgend de beelden van Pinkpop weg (check it out). Uit het niets wordt er her en der gedweept met deze derderangsrockers. Plots verschijnen ze in de playlists van verschillende radiozenders en worden de grootste festivalpodia beklommen. Talent en kunde? Twijfelachtig!
Neen, geef ons dan maar Liam Finn. De vijfentwintig jarige zoon van Neil Finn (Crowded House en aanverwanten) blijft in Europa nog een redelijk groot geheim. Wij hebben hem echter al een poosje in het vizier. ‘I’ll Be Lightning’ is nog niet uit in ons landje, maar alles wat we er over lezen en vooral van horen klinkt bijzonder aangenaam. Ronduit prachtig hoe de man elektronica, elektrische en akoestische gitaarmuziek tot een gecontroleerd en uitgebalanceerd geheel weet te serveren.
Geplaatst door kevinv 
Geplaatst door kevinv 
Geplaatst door kevinv 
