1 juli. Drukkend heet, banen smelten weg, plakkende lijven glijden tegen elkaar in de winkelketens, kinderen beginnen officieel aan hun hun two months off en de terrasjes worden bijzonder druk bezet. Hoewel ik nog niet officieel aan mijn vakantie begin zijn de werkomstandigheden iets draaglijker dan de voorbije weken en kan ik het me permiteren wat overuren terug te nemen met een dikke anderhalve maand verlof in het vooruitzicht.
Terwijl er eigenlijk nog vanalles (klik, klik en een klein beetje klik) zou moeten doorschrapt worden op de grote ‘to do list’ droom ik gewoon wat weg op de tonen van deze Ijslandse vrienden (ja, ik ben zo iemand die net voor hij naar een festival trekt probeert toch nog wat recent materiaal te beluisteren). Afgelopen weken waren bijzonder druk en stressie, wat maakt dat de fut er (heel even) uit is en ik mezelf de tijd gun om wat op adem te komen.
Heel even maar, want vanaf overmorgen zetten we de lange muzikale zomer naar aloude traditie in op de heilige weide. Afgelopen dagen was er hier overigens bijzonder veel te doen over het programma. Wat ga jij zeker zien? Heb je tips? Hoe lang speelt Neil Young nu weer? Wel, voor het eerst in enkele jaren wist de Schuer me aangenaam te verrassen door enkele frisse, minder traditionele bands te programmeren. Ik denk hier in het bijzonder aan John Butler Trio. Het mag dan wel een zware opgave zijn om de laatste dag op tijd uit je coma te ontwaken. De opener op het hoofdpodium wordt meteen de grote ontdekking van het festival voor velen. Zoveel mag op voorhand al duidelijk wezen. Verder viel hier eerder deze week ook de promo van de nieuwe Donavon Frankenreiter in de bus en wederom moet gezegd dat de man een bijzonder leuk schijfje bij elkaar wist te spelen.
Waar zijn we nog te spotten? Wel, uiteraard bij Babyshambles (zal het nu toch lukken?), Grinderman (jazeker!), Band Of Horses (niet te missen), My Morning Jacket (een pintje graag!), The National (at last), The Blackbox Revelation (bijna liet ik me verleiden tot één van de slagzinnen van één van de meeste foute inlandse politici), The Whigs (hopla!) en Ben Harper.
Daarnaast wordt er natuurlijk uitgekeken naar enkele grootheden als Counting Crows, dEUS, The Verve en mister Neil Young. Wuif eens als je me tegen komt en vooral, loop even met me mee naar de dichtstbijzijnde toog. Cheers en tot snel!
