Ontroerd en tegelijkertijd gecharmeerd, overdonderd maar toch bedeesd. Een avondje van uitersten, eergisteren in de ABbox.
Hoewel we over het algemeen niet gewonnen zijn voor een overdaad aan blaasinstrumenten in al hun vormen, moet het gezegd dat het net deze elementen waren die David-Ivar Herman Dünes (inderdaad, zo moet de man door het leven) show naar een bijzonder hoog niveau tilden.
Van bij het prille begin met On A Saturday sloeg de magie over. Düne in grote doen, ja er kon bij momenten zelfs een schuchter lachje af. Intens gitaarspel ondersteund door vlijmscherpe percussie. Tel daarbij de engelenstemmetjes van The Baby Skins – die zich na het belabberde voorprogramma schitterend herpakten als backing vocals - en het geheel deed ons bij momenten aan ene Leonard Cohen denken. Dat we ons met deze uitspraak op glad ijs begeven nemen we er gaag bij.
Uiteraard werd er vooral geput uit het eerder dit jaar uitgebrachte ’Next Year In Zion’. Een prima plaatje waarop Düne andermaal bewijst dat hij een veelzijdig man is. Ongebreidelde hoogtepunten vonden we live (net als op het plaatje) terug in My Home Is Nowhere Without You en When We Were Still Friends.
Lang geleden dat we nog zo geboeid konden zijn door een concert van een dikke honderd minuten!
donderdag, december 4, 2008 at 10:15 am |
Nee hoor, je bent niet de enige die aan Cohen denkt. Dat stond ook al in onze cd-recensie… En bij de collega’s ook, als ik me niet vergis.
Maar hey, schone geborduurde pantoffels dat de man aanhad!