White Lies – To Lose My Life

donderdag, januari 29, 2009

Na een behoorlijk tegenvallende start met Fear Of Flying besloten de heren McVeigh, Cave en Brown eind 2007 om hun band om te dopen tot White Lies (letterlijk: ‘een leugentje om bestwil’). Geen slechte zet, zo bleek. Op 27 februari 2008 speelden ze hun eerste show en nog geen maand later kregen ze een contract onder de neus geschoven door ‘Fiction’, een label onder de hoede van gigant Universal. Een klein jaar later staat de bende met ‘To Lose My Life’ aan de vooravond van een internationale doorbraak.
 
In de eerste helft van de jaren tachtig maakten bands als Echo & The Bunnymen, Joy Division, The Sound en The Psychedelic Furs furore in de bruisende Engelse muziekscene. Hun handelsmerk? Instant duistere en klinisch rumoerige muziek. “Treurwilgen met visie” werd wel eens gekeeld vanuit de coulissen.

Lees hier meer

Advertenties

Seasick Steve – I Started Out With Nothin’ And I Still Got Most Of It Left

zondag, november 2, 2008

‘I Started Out With Nothin’ And I Still Got Most Of It Left’. In tijden van economische crisis zouden we haast denken dat het derde schijfje van Seasick Steve de soundtrack is bij de teloorgang van het financiële apparaat. Maar niets is minder waar. Dit elfkoppig monster zou wel eens de definitieve doorbraak kunnen betekenen voor de zevenenzestigjarige bluesveteraan.

Geen kat die drie jaar geleden had durven voorspellen dat Steve Wold ooit een plaat zou uitbrengen bij major-platenlabel Warner. Sinds hij op z’n dertiende de afranselpartijen thuis niet meer kon harden, doolde Steve door de straten van Mississippi. Gewapend met een driesnarige gitaar, een houten kist als percussie hier en zijn onsterfelijke carpé diem attitude daar predikte hij rauwe, niets ontziende blues. In de schaduw van ondermeer John Lee Hooker, Joni Mitchell en Lightin’ Hopkins trok de Amerikaanse Roland Van Campenhout de wereld rond.

Lees hier meer


Kings Of Leon – Only By The Night

zondag, september 21, 2008

Hoezee, hoezee! Feest op de uitgestrekte domeinen van de familie Follwill tussen de grenspalen van Oklahoma en Tennessee, USA. De neefjes, kleinkinderen of volgens sommigen bastaardrebellen van Kings Of Leon baarden immers hun vierde – en waarschijnlijk meest interessante – plaat. Naar verluidt gaat de release van zo’n nieuw schijfje steevast gepaard met een in whisky gedrenkt familiefeest waarop de hele clan het album officieel als eerste mag aanhoren. Enkele luisterbeurten doen ons vermoeden dat het er deze keer bijzonder wild aan toe is gegaan.

Lees hier meer
Beluister het hele album op LastFm (klik)
‘Only By The Night’ teaser (klik)


The National – A Skin, A Night & The Virginia EP

donderdag, juli 10, 2008

Als helden (klik) werden ze vorige week onthaald in de Marquee (klik). In afwachting van een nieuw pareltje brachten de heren onlangs een dvd met bijhorende EP uit.

Bekijk hier (klik) een volledig live concert.

Met bosjes viel u vorig jaar voor de vierde langspeler van het Amerikaanse The National. Het ingetogen maar bijzonder zwaarwichtige ‘Boxer’ prijkte in de hoogste regionen van heel wat eindejaarslijstjes, de heren speelden concert na concert voor een vol huis en Fake Empire won de prestigieuze ‘Plug Award’ voor ‘Song Of The Year’ in New York. Applaus op alle banken en stromen trappistenbier voor de fans van het eerste uur! Om de anusblaren van de stilzwijgend, op nieuw werk wachtende, liefhebber te ontlasten kan u dezer dagen bij de platenboer de box ‘A Skin, A Night’ (dvd) en ‘The Virginia EP’ ophalen.

Lees hier meer


James – Hey Ma

zaterdag, juni 21, 2008

“Plaat van het jaar” schreeuwde ik in al mijn enthousiasme wel eens. Op één in mijn eindejaarslijstje eindigt deze waarschijnlijk niet, maar de kans is groot dat het wel de top 10 haalt.

James - Hey Ma

James is een bandje uit Manchester dat werd opgericht begin jaren ’80 en vooral in hun thuisland bijzonder goed scoorde. Vanwaar u het moet kennen? Vermoedelijk van de aanstekelijke single’tjes Sit Down en Laid. Teleurgesteld in het hele muziekwereldje ontbond frontman Tim Booth in 2001, na negen studio-albums, de band en ging zich met andere zaken bezighouden. Wanneer enkele bandleden een vijftal jaren later zich toch aan een jam waagden sloeg de vonk terug over. Na een reünietournee is er nu dus ook een full cd die luistert naar de titel ‘Hey Ma’.

Weg met al het hippe Britpopgeweld, vote James! ‘Hey Ma’ is een plaatje vol met bijzonder aardige popsongs, uitgedost in piekfijn maatpak. Ook tekstueel is Booth wederom in great shape. Her en der worden, naar traditie, serieuze mokers uitgedeeld. Blindelings kopen is de boodschap. Vergeet de bijsluiter niet te lezen: play it loud!

Lees wat de collega’s van Goddeau er van denken (klik)
Download titeltrack Hey Ma (klik)


Paramount Styles – Failure American Style

dinsdag, juni 17, 2008

Paramount Styles - Failure American Style

Wanneer we in een nostalgische bui zijn durven we soms doordrijven. Op dergelijke momenten is het niet ondenkbaar dat videotapes van Knight Rider, The A-Team en MacGyver van onder het stof gehaald worden. Of gebeurt het wel eens dat het betere gitaarwerk uit de jaren negentig in de cd-speler verdwijnt. The Godfathers, Afghan Whigs, Screaming Trees en niet te vergeten Girls Against Boys (GvsB). Stuk voor stuk bands, aangevoerd door rockiconen waarvoor het respect haast eindeloos is. Wanneer die halfgoden jaren na de feiten plots op de proppen komen met een solo-album is het altijd een beetje bang afwachten en hopen dat die jeugdhelden niet met één knieval van het hoogste schavot duiken

Gelukkig is dit niet het geval bij Scott McCloud, de man met de diepe grafstem, die officieel GvsB nog steeds aanvoert. Paramount Styles is naar eigen zeggen een semi-soloproject waarvoor hij beroep doet op enkele oude bekenden. Zo vinden we ondermeer Alexis Fleisig (drummer van GvsB) en Richard Fortus (Psychedelic Furs) terug in de begeleidingsband.

Lees hier meer


Counting Crows – Saturday Night, Sunday Mornings

dinsdag, mei 13, 2008

Counting Crows - Saturday Night, Sunday Mornings

Je zou je kunnen afvragen of een nieuwe plaat van Counting Crows anno 2008 nog relevant is. De hoogdagen van Adam Duritz en zijn gevolg zijn immers al een tijdje gepasseerd. Duritz – intussen 44 – is nog steeds dezelfde droefsnoet die in 1993 het redelijk fantastische ‘August And Everything After’ schreef. Jammergenoeg slaagde de band er nooit meer in dezelfde drive te veroorzaken. Zes jaar na ‘Hard Candy’ sluit de nieuwe ‘Saturday Nights, Sunday Mornings’ misschien wel het best aan bij hun grootste succesplaat. Toch wordt het niveau nooit echt geëvenaard.

Lees hier meer.